Moeders

Ik heb er echt een enorme hekel aan. Van die échte moeder-moeders. Van die lijmplakkende, watervervende, kleirollende, buitenspeel moeders. Van die moeders die werkelijk álles leuk vinden aan hun kleine grut. Die het hélemaal het einde vinden om de hele week alleen maar tijd te besteden aan hun grote wonder. Het allerergste aan die categorie moeders is toch wel dat er geen ander onderwerp lijkt te bestaan dan kinderen. Iedere zin, ieder woord dat uit die monden komt heeft op wat voor manier dan ook een link met het ouderschap.

Nee, dan ik. Zelfbewuste jonge vrouw, ook waarde hechtend aan een eigen leven naast het zijn van moeder. Die nog meer is dan de "mem van". Die zich vol overgave op haar werk stort. Nee, zo'n moeder die alleen over kinderen praat ben ik niet. Dacht ik. Tot voor kort. Want sinds ik weer zwanger ben lijkt elk gesprek op een slinkse wijze toch uiteindelijk weer over baby's te gaan. We kijken naar een docu over armoede in Amerika, waarop mijn eerste bijdrage is om iets te roepen over het percentage tienerzwangerschappen in dat land. We voeren een gesprek over een stel waarbij zij nét iets dominanter is dan hij, en ik begin over hoe hun kinderen er dan wel niet uit zouden gaan zien.

Walgelijk gewoon. Alsof er niets anders gebeurt in de wereld dan wat mijn kind deze week weer heeft gepresteerd. Nee zo zou ik niet zijn. Tot ik 's avonds lekker op de bank lig, met mijn hand op mijn dikke buik. Ik denk aan het jongetje dat in mij groeit, dat hij toch wel de allermooiste en liefste moet zijn. Dat hij net zo fantastisch zal zijn als het jongetje dat boven ligt te slapen. Maar dat hardop lopen te verkondigen, dat dan weer niet. Je kunt ook té ver gaan natuurlijk.