Sinds ze vier maanden is, krijgt ons meisje fruithapjes. (Ja, ik ben/was zo'n mama die amper kon wachten.) We zijn begonnen met Peer van Olvarit, maar zelf maken is veel leuker! Voor m'n eigen archief en voor wie bevestiging zoekt heb ik mijn recepten op 2wmd1 geplaatst. De recepten zijn niet origineel, maar wel handig.
Afgelopen weekend zijn we begonnen met groentehapjes. Ik wilde daarmee wachten tot ze (bijna) vijf maanden was. Als wij avondeten krijgen, krijgt ons meisje ongeveer twee eetlepels groente. We zijn begonnen met wortel, dat was een groot succes! Vandaag proberen we boontjes.
Maar zo aan het baby-kokkerellen ben ik dolgelukkig met m'n blender! De baby-cookers e.d. kunnen me gestolen worden, maar zo'n blender is toch wel een hele handige keuken-accessoire.
Nodig voor drie á vier porties:
- Halve Galia Meloen
- 2 Liga koekjes (Liga 1e stap, 4-6 maanden, verpakt per 2)
Galia Meloen ontdoen van schil en pitjes. Vervolgens in kleine partjes snijden en in de blender doen. Blenden tot het een mooi papje wordt. Liga koekjes verkruimelen en toevoegen. Weer blenden tot mooi papje. Verdelen in porties, wat je niet nodig hebt kun je invriezen.
Ons meisje vindt het heerlijk!
Voor één portie (ons meisje is een fruithapjesmonster):
- 1 appel (Elstar bijvoorbeeld)
- 1 Liga koekje (Liga 1e stap, 4-6 maanden, koekjes verpakt per 2)
Appel schillen, klokhuis verwijderen en in partjes snijden. Partjes in een beetje water op aan de kook brengen, ongeveer 4 minuten laten koken. Partjes appel in de blender met een beetje kookvocht (tot het goed 'blend) en 'blenden' tot mooie egale puree. Liga koekje verkruimelen en toevoegen, blenden tot egaal papje. Overgieten in bordje, even af laten koelen en opdienen!
Zonder koken: appel schillen en raspen, vervolgens kort blenden met Liga koekje of een beetje rijstebloem om er een stevig papje van te maken.
De versie met de kort gekookte appel is hier het grootste succes.
Toen ons meisje bijna vijf maanden was, zijn we begonnen naast de fruithap ook groente te geven. Eerste was wortel, home made. Eten wij zelf ook weer eens groente!
- Worteltjes schoon maken (of schrapen, wat voor jouw wortels maar van toepassing is). In voldoende water op het vuur zetten en aan de kook brengen.
- Twintig minuten laten koken, afgieten en kookvocht opvangen in bijvoorbeeld een theekopje. Portie voor rest van het gezin apart houden en overblijvende wortels in de blender.
- Scheutje kookvocht toevoegen en 'blenden' maar! Doorgaan tot het een mooi egaal papje is.
Warm serveren.
Heb je meer dan één portie? Dan is het heel geschikt om in te vriezen en later met behulp van de flesverwarmer weer op te warmen.
Heerlijk relaxed was ze, ons meisje. Een voorbeeld-baby. In de boekjes stond dat tussen week drie en zes het aantal huiluren per dag wel stijgt tot een hoogtepunt. We waren dan ook niet verbaasd toen Else in haar derde levensweek steeds meer begon te huilen. Of nou ja, huilen... Krijsen! Hysterisch en bijna ontroostbaar.
Gisterochtend zat ik, slechts half gedoucht, met een heftig nasnikkend meisje op mijn arm. Echte tranen (nieuw sinds week vier) liepen over haar wangen. En werkelijk, dat breekt je hart. Al nachten lang hopen we na elke nacht dat de volgende een betere is. Maar ze worden alleen maar korter.
Dieptepunt afgelopen nacht, met meer wakkere uren dan overdag. Tussen half een en half zes deden zowel ons meisje als ik geen oog dicht. Zij hysterisch huilend en mij stond het huilen ook nader dan het lachen. Drinken, troosten door mem, troosten door heit, in het grote bed... Niets hielp.
Vandaag was daar als geroepen nog een weeg-afspraak met de wijkverpleegkundige. Groeien doet ze wel, onze kleine meid. Sliep ze maar wat meer! En dan bij voorkeur ’s nachts... Ik doe mijn verhaal, de wijkverpleegkundige stelt nog wat vragen en weet genoeg. Verborgen Reflux, dus door naar de huisarts.
Ik geef aan dat ik de borstvoeding over twee weken wil gaan afbouwen, als flesvoeding beter voor haar is dan kan dat wat mij betreft eerder. Dat maakt plan B opeens plan A: anti-reflux voeding van Nutrilon. Eerst één voeding vervangen en eventueel andere voedingen aanvullen. We gaan het proberen.
Geen idee nog of dit de oplossing is, maar ik ben opgelucht. Opgelucht omdat ik me niet aanstel, omdat er een plan is en omdat de wijkverpleegkundige een doorpakster is. Fijn. Tot nu toe zijn mijn ervaringen met het consultatiebureau boven verwachting goed. Volgende week voor het eerst heen.
Maar eerst naar de Etos, voor Nutrilon A.R. 1. Waar ik dankzij die stomme borstvoedings-propaganda wel geen babyzegels bij zal krijgen. (Maar dat is een ander verhaal.) Correctie: tóch gewoon baby-zegels bij de Nutrilon 1. Dat gaat lekker doorsparen dan.
Daar is was ze dan. Precies 24 uur en 9 minuten na mijn vorige blog, werd onze dochter geboren. Dat bevallen, dat was een logisch einde van mijn zwangerschap. Maar dat mooie baby-meisje dat vervolgens in onze armen gedrukt werd ... zo onwerkelijk! Mijn kraamweek beleefde ik in een roze coconnetje. En langzaam begint de wereld weer wat binnen te komen. Maar binnenshuis juich ik poepluiers toe en word ik steeds handiger in het voorkomen van een bewaterd aankleedkussen.
Zodra ik iets zinnigers te melden heb, kom ik wel weer terug. Maar die 40+2, die zijn dus inmiddels vergeten en vergeven. Nog zes kilo te gaan, daarna is onze dochter het enige dat mij aan die lange weken herinnert.
Die uitgerekende datum, dat is een ding. Zo’n ding waarmee je maanden lang loopt te pochen. Een rekenhulpje dat helpt met aftellen en optellen. ‘Hoe ver ben je nu?’ ‘Wanneer ben je uitgerekend?’ Toch is er maar 4% van de vrouwen die daadwerkelijk bevalt op die uitgerekende datum.
Veertien maart tweeduizendelf. Dat was onze datum, mijn datum. Onze dag. In het begin leek dat extra ver weg: 2011. Maar negen maanden zwangerschap zijn voorbij voor je het weet. En gister werd ik wakker, op onze dag. En nog altijd zonder baby. En dan word je dus even strontchagrijnig.
Nu was men mij vergeten te vertellen dat tegenwoordig de meeste vrouwen hun eerste zwangerschap volledig voldragen. Mooi dat het kindje met 38 weken klaar is voor de wereld, maar zo’n eerste blijkt dan vaak nog drie weken te blijven zitten. En ik maar denken dat Mini vroeg zou komen...
Het einde is in zicht en toch lijkt die zwangerschap opeens eindeloos. Doel is toch wel om onder begeleiding van de vk te bevallen (waarbij vk staat voor verloskundige, niet voor Volkskrant) en dus binnen nu en twee weken. Correctie: binnen nu en 1+6. Na negen maanden, valt dat natuurlijk te overzien.
‘Het wachten is nu vervelend, maar zodra de kleine er is ben je dat zo vergeten.’ Dáár kan ik me iets bij voorstellen, dat die kleine alles straks ruimschoots goed maakt. Veertig plus één. Overtijd. Nog twee weken te gaan. Gelukkig is het mooi weer, want genieten van het zonnetje gaat nog best!
'Voelt zich goed.' De controlekaart van de verloskundige laat er geen twijfel over bestaan: die afgelopen acht maanden ben ik prima doorgekomen. Beetje bekkeninstabiliteit, beetje lage bloeddruk, slechts één gekneusde rib en natuurlijk de gebruikelijke ongemakken als: oververmoeidheid, je eigen tenen niet meer kunnen tellen (laat staan aanraken), olifantenpootjes en brandend maagzuur.
Genieten. Genieten is het toverwoord. 'Geniet er van hè!' Slechts een enkeling wenste me succes of sterkte, toen mijn zwangerschapsverlof begon. Maar genieten, waarvan eigenlijk? Mijn wereld beperkt zich tot de woonwijk en als ik een dagje de auto heb tot zo'n zes kilometer rond huis. Mijn lijf is traag, letterlijk. En genieten van de rust... Welke rust? Zolang ik niet weet hoe die rust straks verstoord wordt, weet ik ook niet wat ik ga missen.
Natuurlijk geniet ik van die actieve buikbaby. Ik ben mooi zwanger, niet idioot aangekomen, mijn buik zit als een prachtig bolletje voorop m'n lijf geplakt. Ik krijg complimentjes, altijd fijn! De natuur gaf me een zeer goed gelukte borstvergroting en stralend zwangeren kan ik nog steeds. Ook het aaien over mijn buik heb ik tot een ware kunst verheven. Maar ik ben zo nieuwsgierig naar ons kleintje!
Ik voel me een beetje als de student die zeurt dat 'ie het zo druk heeft. Ervaren ouders denken 'wacht maar meisje'. En dat wachten is eigenlijk het grootste probleem. Ik ben slecht in wachten. Ik heb geen rust in m'n kont en zit nu halve dagen stil. En de andere helft van de dag waggel ik met een poetsdoekje door huis. Ik doe de babystrijk, vouw de was op (werkelijk) en maak het toilet nog maar een keer schoon.
Het huis is schoon, de kinderkamer is klaar. Babykleertjes zijn gewassen en gestreken. Ik heb twee weken rust gehad. Over twee weken ben ik er niet opeens meer klaar voor dan nu, ook dan heb ik nog geen idee wat ons precies te wachten staat. Van mij mag Mini komen. Volgens de regeltjes en grafiekjes mag het ook. Wisten we maar vast wanneer de kleine jarig is...
* Zegswijze. Betekenis (indien uitgesproken door een geboren en getogen Fries): het gaat goed.
